چه غمگینم برای یار شیرینم
دلم تنگ است .خداوندا چرا دنیا دلش سنگ است ؟
سپیدی چون ابر .خروشی چون رعد
ببار ای جان شیرینم
که من دنیای خود را در تو میبینم
مرا بینی به خاموشی!
گمان بردی فراموشی؟
صدایم کن...
چرا فریاد؟
به نجوایی تو را من سر به دامانم.....!
نمیخواهم تورا.....؟
به راهت همچو مجنون در بیابانم
قدم بر چشم من گر مینهی
دلواپس اینم...
که اشکم را ببینی
کنار جو نشینی دمی اندوهگین گردی...........
..................زدیشبها سخن بسیار گفتیم
همان فردای دیگر را بیا با هم بسازیم
عزیز من
سرای قلب من گر قابلت باشد سرای توست
اگر قابل بدانی هستی من ٬ شور من٬ جانم ٬ همه امید من حتی برای توست
به غوغا و هیاهویت قسم می خانمت تا صبح
فرار از من........
دریغ از من.......
فرار از تو.!
دریغ از تو.!
بمیرم گر چنین باشد
تو پر وازی
تو در اوجی
من انجا لیک تنهایم
تو خود می دانی از من بیشتر درد............را
من از تو.........
خودت را
فقط خودت را میخواهم
روز پدر مبارک
ببخشید اگه سر نمی زنم و خبر نمی دم خیلی دلم گرفته خیلیییییییی
از این به بعد کسی رو واسه آپ خبر نمی کنم هر کی سر زد قدمش روی چشم چون دیگه می خوام واسه دله
خودم بنویسم نه واسه نظر
خوش به حاله اونایی که این سه روز رو میرن مسافرت
کاش یه ذره دوسم داشتی خدا جونم!!!!!!!!!!!!!!!!!!
من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است.
بیا ره توشه برداریم,
قدم در راه بی برگشت بگذاریم,
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟
به پیش روی من تا چشم یاری میکند دریاست
چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست
در این ساحل که من افتاده ام خاموش
غمم دریا دلم تنهاست
وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست
خروش موج با من می کند نجوا
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت
مرا آن دل که بر دریا زنم نیست
ز پا این بند خونین برکنم نیست
امید آنکه جان خسته ام را
به آن نادیده ساحل افکنم نیست
ان شاءالله همه کنکوری ها دانشگاه قبول شن
پنجره را به پهنای جهان می گشایم :
جاده تهی است . درخت گرانبار شب است .
ساقه نمی لرزد آب از رفتن خسته است .
تو نیستی
نوسان نیست
تو نیستی و تپیدن گردابی است .
تو نیستی و غریو رودها گویا نیست و دره ها نا خوانا است .
می آیی : شب از چهره ها بر می خیزد. راز از هستی می پرد .
می روی : چمن تاریک می شود و جوشش چشمه می شکند .
چشمانت را می بندی : ابهام به علف می پیچد .
سیمای تو می وزد و آب بیدار می شود می گذری و آینه نفس می کشد .
جاده تهی است .
تو باز نخواهی گشت و چشمم به راه تو نیست .
پگاه
دروگران از جاده ی روبرو سر می رسند : رسیدگی خوشه هایم را به رویا دیده اند .
سهراب سپهری
