من و عاطفه با یک تغییر اساسی میخوایم دوباره شروع کنیم!

میخوایم از خاطرات جذابمون بنویسیم!

منتظر ما باشید

 پیدایش جشن نوروز 

جشن نوروز را به نخستین پادشاهان نسبت می دهند. شاعران و نویسندگان قرن چهارم و پنجم هجری چون فردوسی، عنصری، بیرونی، طبری و بسیاری دیگر كه منبع تاریخی و اسطوره ای آنان بی گمان ادبیات پیش از اسلام بوده ، نوروز را از زمان پادشاهی جمشید می دانند.

در خور یادآوری است كه جشن نوروز پیش از جمشید نیز برگزار می شده و ابوریحان نیز با آن كه جشن را به جمشید منسوب می كند یادآور می شود كه : «آن روز كه روز تازه ای بود جمشید عید گرفت؛ اگر چه پیش از آن هم نوروز بزرگ و معظم بود».

روایت های اسلامی درباره نوروز

آورده اند كه در زمان حضرت رسول (ص) در نوروز جامی سیمین كه پر از حلوا بود برای پیغمبر هدیه آوردند و آن حضرت پرسید كه این چیست؟ گفتند كه امروز نوروز است. پرسید كه نوروز چیست؟ گفتند عید بزرگ ایرانیان. فرمود: آری، در این روز بود كه خداوند عسكره را زنده كرد. پرسیدند عسكره چیست؟ فرمود عسكره هزاران مردمی بودند كه از ترس مرگ ترك دیار كرده و سر به بیابان نهادند و خداوند به آنان گفت بمیرید و مردند. سپس آنان را زنده كرد وابرها را فرمود كه به آنان ببارند از این روست كه پاشیدن آب در این روز رسم شده. سپس از آن حلوا تناول كرد و جام را میان اصحاب خود قسمت كرده و گفت كاش هر روزی بر ما نوروز بود.

و نیز حدیثی است از معلی بن خنیس كه گفت: روز نوروز بر حضرت جعفر بن محمد صادق در آمدم گفت آیا این روز را می شناسی؟ گفتم این روزی است كه ایرانیان آن را بزرگ می دارند و به یكدیگر هدیه می دهند. پس حضرت صادق گفت سوگند به خداوند كه این بزرگداشت نوروز به علت امری كهن است كه برایت بازگو می كنم تا آن را دریابی. پس گفت: ای معلی ، روز نوروز روزی است كه خداوند از بندگان خود پیمان گرفت كه او را بپرستند و او را شریك و انبازی نگیرند و به پیامبران و راهنمایان او بگروند. همان روزی است كه آفتاب در آن طلوع كرد و بادها وزیدن گرفت و زمین در آن شكوفا و درخشان شد. همان روزی است كه كشتی نوح در كوه آرام گرفت. همان روزی است كه پیامبر خدا، امیر المومنین علی (ع) را بر دوش خود گرفت تا بت های قریش را از كعبه به زیر افكند. چنان كه ابراهیم نیز این كار را كرد. همان روزی است كه خداوند به یاران خود فرمود تا با علی (ع) به عنوان امیر المومنین بیعت كنند. همان روزی است كه قائم آل محمد (ص) و اولیای امر در آن ظهور می كنند و همان روزی است كه قائم بر دجال پیروز می شود و او را در كنار كوفه بر دار می كشد و هیچ نوروزی نیست كه ما در آن متوقع گشایش و فرجی نباشیم، زیرا نوروز از روزهای ما و شیعیان ماست.

جشن نوروز

جشن نوروز دست كم یك یا دو هفته ادامه دارد. ابوریحان بیرونی مدت برگزاری جشن نوروز را پس از جمشید یك ماه می نویسد: « چون جم درگذشت پادشاهان همه روزهای این ماه را عید گرفتند. عیدها را شش بخش نمودند: 5 روز نخست را به پادشاهان اختصاص دادند، 5 روز دوم را به اشراف، 5 روز سوم را به خادمان و كاركنان پادشاهی، 5 روز چهارم را به ندیمان و درباریان ، 5 روز پنجم را به توده مردم و پنجه ششم را به برزگران. ولی برگزاری مراسم نوروزی امروز، دست كم از پنجه و «چهارشنبه آخر سال» آغاز می شود و در «سیزده بدر» پایان می پذیرد. ازآداب و رسوم كهن پیش از نوروز باید از پنجه، چهارشنبه سوری و خانه تكانی یاد كرد.

پنجه (خمسه مسترقه)

بنابر سالنمای كهن ایران هر یك از 12 ماه سال 30 روز است و پنج روز باقیمانده سال را پنجه، پنجك، یا خمسه مسترقه، گویند. این پنج روز را خمسه مسترقه نامند از آن جهت كه در هیچ یك از ماه ها حساب نمی شود. مراسم پنجه تا سال 1304 ، كه تقویم رسمی شش ماه اول سال را سی و یك روز قرارداد، برگزار می شد.

میر نوروزی

از جمله آیین های این جشن 5 روزه، كه در شمار روزهای سال و ماه و كار نبود، برای شوخی و سرگرمی حاكم و امیری انتخاب می كردند كه رفتار و دستورهایش خنده آور بود و در پایان جشن از ترس آزار مردمان فرار می كرد. ابوریحان از مردی بی ریش یاد می كند كه با جامه و آرایشی شگفت انگیز و خنده آور در نخستین روز بهار مردم را سرگرم می كرد و چیزی می گرفت. و هم اوست كه حافظ به عنوان « میرنوروزی» دوران حكومتش را « بیش از 5 روز» نمی داند.

از برگزاری رسم میر نوروزی، تا لااقل 70 سال پیش آگاهی داریم. بی گمان كسانی را كه در روزهای نخست فروردین، با لباس های قرمز رنگ و صورت سیاه شده در كوچه و گذر وخیابان می بینیم كه با دایره زدن و خواندن و رقصیدن مردم را سرگرم می كنند و پولی می گیرند بازمانده شوخی ها و سرگرمی های انتخاب «میر نوروزی» و «حاكم پنج روزه » است كه تنها در روزهای جشن نوروزی دیده می شوند و آنان در شعرهای خود می گویند: «حاجی فیروزه، عید نوروزه، سالی چند روزه».

منبع : مجله موفقیت

این آخرین آپه سال ۸۷ و شاید آخرین آپه من بود شاید یه روز دوباره اینجا نوشتم!

هرکی دوست داشت بازم با من ارتباط داشته باشه میتونه بیاد اینجا:

www.our-favs.blogfa.com

دنيا بيستون است اما فرهاد ندارد، و آن تيشه هزار سال است که در شکاف کوه افتاده است.
مردم مي آيند و مي روند اما کسي سراغ آن تيشه را نمي گيرد. ديگر کسي نقشي بر اين سينه سخت و ستبر نمي زند.

دنيا بيستون است و روي هر ستون ، عفريت فرهاد کش نشسته است.هر روز پايين مي آيد و در گوش ات نجوا مي کند که شيرين دوستت ندارد. و جهان تلخ مي شود.
تو اما باور نکن. عفريت فرهاد کش دروغ مي گويد. زيرا که تا عشق هست ، شيرين هست.
عشق اما گاهي سخت مي شود ، آنقدر سخت که تنها تيشه از پس آن بر مي آيد.
روي اين بيستون ناساز و ناهموار گاهي تنها با تيشه مي توان ردي از عشق گذاشت ، و گرنه هيچ کس باور نمي کند که اين بيستون فرهادي داشت.
***
ما فرهاديم و ديگران به ما مي خندد. ما فرهاديم و مي خواهيم بر صخره هاي اين دنيا ، جويي از شير و جويي از عسل بکشيم ؛ از ملکوت تا مغاک. عشق ، شير و عشق ، شکر؛ عشق ، قند و عشق، عسل . شير و شکر قند و عسل عشق ، نه در دست شيرين که در دستان خسرو است.
خسرو ما اما خداوند است.
ما به عشق اين خسرو است که در بيستون دنيا مانده ايم.
ما به عشق اين خسرو است که تيشه به ريشه هر چه سنگ و صخره مي زنيم.
ما به عشق اين خسرو ...
و گرنه شيرين بهانه است.
***
ما مي رقصيم و بيستون مي رقصد.
ما مي خنديم و بيستون مي خندد. بگذار ديگران هم به ما بخندند آنها که نمي دانند خسرو ما چقدر شيرين است !

حالااااااااااااااااااااااا

عاطفه

جونم

تولدت

مبارک

!

!

!

!

برف نو، برف نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته ای بر بام.
پاکی آوردی - ای امید سپید! -
همه آلوده گی ست این ایام.
راه شومی ست می زند مطرب
تلخ واری ست می چکد در جام
اشک واری ست می کُشد لب خند
ننگ واری ست می تراشد نام
شنبه چون جمعه، پار چون پیرار،
نقش هم رنگ می زند رسام.

مرغ شادی به دام گاه آمد
به زمانی که برگسیخته دام!
ره به هموارْجای دشت افتاد
ای دریغا که بر نیاید گام!
تشنه آن جا به خاک مرگ نشست
کآتش از آب می کند پیغام!
کام ما حاصل آن زمان آمد
که طمع بر گرفته ایم از کام…
خام سوزیم، الغرض، بدرود!
تو فرود آی، برف تازه، سلام!

زرد و نیلی و بنفش

سبز و آبی و کبود

با بنفشه ها نشسته ام،

سال های سال،

صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر

سر نهاده روی شانه های یکدگر،

گیسوان خیس شان به دست باد،

چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم،

رنگ ها شکفته در زلال عطرهای گرم،

می تراود از سکوت دلپذیرشان،

بهترین ترانه،

                بهترین سرود!

مخمل نگاه این بنفسه ها،

می برد مرا سبک تر از نسیم،

از بنفشه زار باغچه،

تا بنفشه زار چشم تو که رسته در کنار هم

زرد و نیلی و بنفش

سبز و آبی و کبود.

با همان سکوت شرمگین،

با همان ترانه ها و عطرها،

بهترین هر چه بود و هست،

بهترین هر چه هست و بود!

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب.

بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو،اگر چه بهترین سرود زندگیست

من تو را

          به خلوت خدایی خیال خود:

<<بهترین بهترین من>> خطاب می کنم،

بهترین بهترین من!

پ.ن۱:اینجا داره برف میاد!

پ.ن۲:وبلاگه من چند وقت پیش قاطی کرد م همه لینکام پرید لطف کنید اگه کسی لینکش نیس بگه دوباره بلینکم!

پ.ن۳:عکسه اولی رو از آدم برفیه خودم گرفتم!

پ.ن۴:اینجا بیستون است!!!!!!

عجب سکوتی بر عرصه کربلا سایه افکنده است!

 چه طوفان دیگری در راه است که آرامشی این چنین را به مقدمه می طلبد؟ سکون میان دو زلزله!

آرامش میان دو طوفان!

یک سو جنازه است و خاک های خون آلود و سوی دیگر تا چشم کار می کند اسب و سوار و سپر و خود زره و شمشیر. و اینهمه برای یک تن؛ امام که هنوز چشم به هدایتشان دارد.

قامت بلندش را می بینی که پشت به خیمه ها و رو به دشمن ایستاده است، دو دستش را بر قبضه شمشیر تکیه زده و شمشیر را عمود قامت خمیده اش کرده است و با آخرین رمق هایش مهربانانه فریاد می زند:

هل من داب یذب عن حرم رسول الله …

دعا خواستی عاجزانه

و

نیازی عاشقانه است!

برای ما هم دعا کنید!

خوبید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من که خیلیییی خوبم اگه گفتید چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!

میگم حالا عجله نفرمایید که کاره شیطونه!

اول شب یلداتون مبارک!

عمرتون صد شب یلدا دلتون قده یه دریا!!!

و اما مناسیته اصلی!!!!!!!!!!!!!!!!!

تولد

تولد

تولد

تولد

!!!!

تولد وبلاگمه بابا!!!!!!!!!

تولدت مبارک عسلم ان شاء الله تا ۵۰۰ سال دیگه خودم آپت می کنم!!!!!!!!

خیلی خوشحال شدم که تو این یه سال دوستلی خوبی مثه شما پیدا کردم همتونو واقا دوست دارم از

تهه تهه دلم

کادوی من قالبه جدیده شما هم کادو یادتون نره ها!!!!!!!!!!

اگه قالبش زشته حتما بگید

به وبه جدیدمم سر بزنید

هر کسی دوتاست .
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ؟

هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟


و خدا بود و با او عدم بود .
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .

و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...

و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟

و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .

و خدا تنها بود .
هر کسی گمشده ای دارد .
و خدا گمشده ای داشت ...

                                         به خاطر این که همیشه با منی یه دنیا ممنون!

(قول میدم زود زود جوابه هرکی در خونه ی فرهاد رو زده بدم.هانا جون اگه اومدی بدمن خیلی سعی کردم بیام به وبت ولی باز نشد شرمنده!)

به این وبه منم سر بزنید:

                                   >>>> http://our-favs.blogfa.com/<<<<

به پیش روی من تا چشم یاری می کند دریاست

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

غمم دریا دلم تنهاست

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست

خروش موج با من می کند نجوا:

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست

ز پا این بند خونین بر کنم نیست

امید آنکه جان خسته ام را

به آن نادبده ساحل افکنم نیست!

پ.ن۱:همممممممتون خیلی خیلی نامردین!!!!!!!چرا هیشکی به من سر نمی زنه؟؟؟؟؟؟؟مگه شمت نگفتید وبمو تخته نکنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پ.ن۲:بردای خوشکل اس اس و سوراخای گشاد لنگ مبارک!!!!!!!!!

پ.ن۳:روز دختر مبارک

پ.ن۴:من نظرامو نمی تونم جواب بدم فعلا ولی شما وقت کردین یه سری بزنید من در اولین فرصت که بشه می جوابم یه نظرم واسم مهمه

پ.ن۵:فعلا

تمام صحرا گورستان برادرهای من است

تمام دشت سرخ از خون برادرهای من است

و من همچنان چشم به راه برادرهایم مانده ام

و من هنوز درخت کینه را با اشکم آب می دهم

تو می گویی:صحرا یک مادر بیشتر ندارد

تو می گویی:برادرها برادرها را کشته اند

من می گویم:برادرهای قاتل برادرها را اگر ببخشم

فردا غریبه های قاتل را هم خواهم بخشید

اگر پایم به ساحل دریای آرزو نرسید

اگر دستم به کشنتگان عموهایت نرسید

وصیتم این است:ساحل را به خانه ی آخرتم بیاور

وصیتم این است:نگاه منتظرم را نا امید نکن

پ.ن۱:شروع مدرسه ها تسلیت!!!!!!

پ.ن۲:متن بالا به مناسبت ۸سال دفاع مقدس بود من کاری به نظام و دولت ندارم اینو فقط برای اونایی نوشتم که جونشونو واسه ایران دادن

پ.ن۳:به جنگ ربطی نداشت مگه نه؟؟؟؟؟؟

پ.ن۴:نرگس جون منو به دوتا بازی دعوت کرده که تویه ادامه مطلبه هر کی دوست داشت بخونه و ببینه دعوت شده یه سر بزنه

پ.ن۵:از متن کتاب آتش بدون دود نوشته نادر ابراهیمی بود

پ.ن۶:

واسه خالی نبودنه عریضه گفتیم یه چیزایی بنویسیم

اول از همه ماه محبوبتون مبارک!

دوم از همه شبای قدر تسلیت!

سوم از همه نمی دونم!

تو این شبای قشنگ ما رو هم دعا کنید

راستی می خواستم راجع به اینکه چرا گفته بودم آپ آخر یه چیزایی بگم:

۱.واسه اینکه خسته شدم

۲.واسه اینکه امسال باید مثه خر درس بخونمو کلی سرم شلوغ شده

۳.واسه اینکه خیلی از دوستای خوبمون وبلاگاشونو بستن یا دیگه سر نمی زنن

پ.ن۱:این آپ آخر نیست

پ.ن۲:ممنون از همه ی اونایی که سر می زنن

پ.ن۳:اگه دوست داشتین خیلی واسم دعا کنید

پ.ن۴:شاید از مهر زیاد نرسم که جوابه نظراتونو بدم  ولی قول می دم هفته ای یه بار حتما جواب بدم

مارو فراموش نکنیداااااااا!

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردم

راستی:آقایون و خانمهای اس اسی که خواستن تو کل کل عضو شن برن به این آدرس و نام

کاربری و رمز عبوری که دوس دارن رو به صورت خصوصی واسه صاحب وبلاگ بگن

http://www.esteghlal-perspolis.blogfa.com/

سلام

نرگس جونم منو به چندتا(۳تا)بازی دعدت کرده:

بازی۱

۵ تا بازیگر زن که دوست دارم:

۱.گلشیفته فراهانی

۲.مهتاب کرامتی

۳.کاترین زیتا جونز

۴.از هیچ زنه دیگه ای خوشم نمیاد

5 تا بازيگر مرد كه دوست دارم:

۱.براد پیت

۲.سیاوش خیرابی

۳.جواد رضویان

۴.علی صادقی

۵........

5 تا فيلم مورد علاقه‌ي من:

۱.تروی

۲.اورجینال سین

۳.میم مثله مادر

۴.روز سوم

۵.گلادیاتور

بازی ۲

سوغاتي‌هايي كه دوس دارم:

۱.باقلوا

۲.شیرینی های تبریز

جاذبه‌هاي گردشگري كه دوس دارم:

۱.تخت جمشید

۲.آثار باستانی یزد

۳.کاخ موزه نیاوران و گلستان

۴.دیلمان ،قلعه رود خان و خلاصه همه جای گیلان

و در کل همه جای ایران سرای من است!

غذاي معروف شهرمون:

فک نکنم تهران غذای خاصی داشته باشه ولی رشت خیلی چیزا داره مثله میرزا قاسمی،باقالا خورش،ماهی سفید و ....

بازي۳

5 تا شغلي كه دوست دارم:

۱.مکانیک

۲.مدیر

۳.نماینده مجلس

۴.رییس جمهور

۵.هر چیزی که با تاریخ سر و کار داشته باشه!

نکته:مهم این است که در هر لباسی خدمت گذار ملت شریف ایران باشیم!!!!!!!!

5 تا شغلي كه ازش بدم مياد:

۱.معلمی

۲.بنا

دیگه از چیزی بدم نمیاد

اینم خودم اضافه می کنم:

۵فوتبالیسته مورد علاقه:

۱.فرناندو تورس

۲.رابین فن پرسی

۳.لیونل مسی

۴.فرهاد مجیدی

۵.همه ی اس اسیارو عشقه!!

و اما دعوتیا برای هر دو بازی:

۱.علیرضا جون

۲.حامد جون

۳.هانا جون

۴.نگار جون و نگین جون

۵.محمد جووووون

۶.شوالیه سیاه جون

۷.مسعود جون

۸.حسین جون

۹.شالیز جون

۱۰.شیرین جون

۱۱. امیر جون

...

.

خلاصه همه دعوتن

دروغ می گفت دوستم نداشت!

هر بار پیشم میومد با گریه ازش می خواستم اگه کسه دیگه ای رو دوس داره بگه من می بخشمش

اما هر بار می خندید و می گفت فقط منو دوس داره

تا اینکه یه بار با گریه اومد و گفت منو ببخش کسه دیگه ای رو دوس دارم

گفتم منم دروغ گفتم هرگز نمی بخشمت!!!!!!!!!

پ.ن۱:شاید آپه بعدی آخرین آپ باشه هر کی خواست بیاد

اضافه:همه دعوتن چه نام برده باشم چه نام نبرده باشم

به نام او

نادر شاه افشار:کیست که نداند مردان بزرگ از درون کاخ های فرو ریخته به قصد انتقام بیرون می آیند انتقام از خراب کننده و ندای از درونم می گفت برخیز ایران تو را فرا خوانده است و بر خواستم.

به کوروش چه خواهیم گفت؟

اگر سر بر آرد ز خاک

اگر باز پرسد ز ما

چه شد دین زرتشت پاک

چه شد ملک ایران زمین

کجایند مردان این سرزمین

به کوروش چه خواهیم گفت؟

اگر دید و پرسید از حال ما

چه کردید شمشیر خوش دستتان

کجایند میران سر مستتان

چه آمد سر خوی ایران پرستی

چه کردید با کیش یزدان پرستی

به شمشیر حق،نیست دستی

که بر تخت شاهی نشسته است

چرا پشت شیران شکسته است

در ایران زمین شاه ظالم کجاست

هوا خواه آزادگی،

پس چرا بی صداست

چرا خامش و غم پرستید،های

کمر را به همت نبستید،های

چرا اینچنین زار و گریان شدید

چه شد عرق میهن پرستیتان

چه شد غیرت و شور و مستیتان

سواران بی باک ما را چه شد

ستوران چالاک ما را چه شد

چرا ملگ تاراج می شود

جوانمرد محتاج می شود

چرا جشنهامان شد عزا

در آتشکده نیست بانگ دعا

چرا حال ایران زمین نا خوش است

چرا دشمنش اینچنین سر کش است

چرا بوی آزادگی نیست،وای

بگو دشمن میهنم کیست،های

بگو کیست این ناپاک مرد

که بر تخت من اینچنین تکیه کرد

که تا غیرتم باز جوش آورد

ز گورم صدای خروش آورد

به کوروش چه خواهیم گفت؟

هر کی آریایی تا تهش بخونه:

یزدان پاک را سپاس که هرچه دشمنان از دیرباز تا کنون بر ما تاختند،استوار ماندیم و پایدارتر.میگویند آن چیز که عیان است چه حاجت به بیانست.مگر نه اینکه لوح گلین منشور جهانی حقوق بشر که توسط بزرگ مرد تاریخ ایران باستان یعنی کوروش کبیر نوشته شده کماکان موجود است و غیر قابل انکار،پس چرا ما را جنگ طلب می خوانند؟

قلب ایرانی آکنده از مهر و دوستی است.نقش ایران در طول تاریخ و سالیان متمادی در پیوند بین ملتها و تحکیم روابط انسانی و تثبیت تمامی ادیان بشری غیر قابل کتمان است.دنیا به ایران مدیون است،به مهد تمدن و فرهنگ،به کشوری که هیچگاه در طول تاریخ بت نپرستیده و برده دار نبوده و به تساوی حقوق انسانها معتقد بوده.این شعار نیست و به طور مکتوب در دل سنگ حک شده است.

حال دشمنان زبون این مرز پرگهر با ساخت فیلمها و نمایشنامه های سست و بی پایه چه خواهند توانست کرد؟با نمایشنامه "ایرانیان"آشیل ،فیلم "الکساندر"اسکندر و "سیصد"دنبال چه هستند؟

به قول دکتر کزازی وقتی نیزه سرباز ایرانی ته فراسوی جهان رفته،چطور می توانستند در برابر سیصد سپاهی یونانی درهم شکنند و اگر آن نبرد قهرمانی داشته ،تنگه ترموپیل بوده که به خاطر تنگنای آن امکان عبور لشکر نبوده.اگر می گویند خشایارشا آکروپولیس را ویران کرد به خاطر رفتار زشت یونانیان در به آتش کشیدن پرستشگاهی در سغد و جنگلهای مقدس سارد بوده است.

وقتی یک عقب نشینی معمولی را به شکست ماراتن تعبیر می کنند و مسابقات به این نام می کذارند حیف است که ما در ایران هر ساله مسابقات دوی ترموپیل نگذاریم چرا که در نهایت پیروز میدان ما بودیم و آرشام قهرمان آن.

از نظر روانشناسی می توان این دشمنی را دریابیم چراکه هرگاه خود را با فرهنگ و سرزمین ایران سنجیده اند خویشتن را خوار و خرد می دانستند.

از این رو به جهان رویا و افسانه پناه برده اند و این برایشان کافیست که شهردار آتن گفته هنوز در زبان یونانی هرگاه که می خواهیم از سخن شیوا و دل انگیز یا کنیم می گوییم سخن ایرانی . . . . . .

ولی چه فایده که ما خود قدر خویش ندانیم!

پ.ن۱: ممنون از اونایی که تا تهش خوندن واقعا دمشون جیلیز ویلیز و هات!

پ.ن۲:از متن پیشگفتار ناشر کتاب آرشام قهرمان ترموپیل بود

پ.ن۳:یه آپ بود به عشق ایران شاید بیدار شیم هر کی سیصد رو دیده می فهمه چی می گم

پ.ن۴:ما هم به جمع پ.ن نویس ها اضافه شدیم!

پ.ن۵:به خاطر آپه قبلی شرمنده همه حرفامو پس می گیرم

پ.ن۶:ضربه فرهادی یادتون نره!

پ.ن۷:رخصت تا بعد

راستی راستییییییی: من تا شنبه تهران نیستم اگه نشد جواب ضربه هاتونو بدم ببخشید

 چه غمگینم برای یار شیرینم

 دلم تنگ است .خداوندا چرا دنیا دلش سنگ است ؟

 سپیدی چون ابر .خروشی چون رعد

 ببار ای جان شیرینم

که من دنیای خود را در تو میبینم

 مرا بینی به خاموشی!

 گمان بردی فراموشی؟

 صدایم کن...

 چرا فریاد؟

     به نجوایی تو را من سر به دامانم.....!

 نمیخواهم تورا.....؟

 به راهت همچو مجنون در بیابانم

 قدم بر چشم من گر مینهی

                      دلواپس اینم...

 که اشکم را ببینی

 کنار جو نشینی دمی اندوهگین گردی...........

       ..................زدیشبها سخن بسیار گفتیم

                      همان فردای دیگر را بیا با هم بسازیم

    عزیز من

         سرای قلب من گر قابلت باشد سرای توست

 اگر قابل بدانی هستی من ٬ شور من٬ جانم ٬ همه امید من حتی برای توست

 به غوغا و هیاهویت قسم می خانمت تا صبح

 فرار از من........

 دریغ از من.......

 فرار از تو.!

 دریغ از تو.!

 بمیرم گر چنین باشد

        تو پر وازی

                        تو در اوجی

  من انجا لیک تنهایم

 تو خود می دانی از من بیشتر درد............را

 من از تو.........

                      خودت را

   فقط خودت را میخواهم

روز پدر مبارک

ببخشید اگه سر نمی زنم و خبر نمی دم خیلی دلم گرفته خیلیییییییی

از این به بعد کسی رو واسه آپ خبر نمی کنم هر کی سر زد قدمش روی چشم چون دیگه می خوام واسه دله

خودم بنویسم نه واسه نظر

خوش به حاله اونایی که این سه روز رو میرن مسافرت

کاش یه ذره دوسم داشتی خدا جونم!!!!!!!!!!!!!!!!!!

من اینجا بس دلم تنگ است

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است.

بیا ره توشه برداریم,

قدم در راه بی برگشت بگذاریم,

ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟

به پیش روی من تا چشم یاری میکند دریاست

به آن نادیده ساحل افکنم نیست

ان شاءالله همه کنکوری ها دانشگاه قبول شن

سلام!!!!!!!!

قرار بود تا 23 آپ نکنیم ولی نشد.

دوست گلم علیرضا جون منو به یه بازی دعوت کرده:

10 چیزی که دوست دارم:

1-استقلال

2-میلان،بارسا،آرسنال

3-فرناندو تورس،رابین فان پرسی،لیونل مسی

4-فرهاد مجیدی،امیر قلعه نوعی و همه اس اسی ها

5-شب و خواب

6-آش

7-آلنی اوجا،داریوش کبیر

8-وبلاگم و همه دوستای وبلاگیم

9-کتابام

10-فوتسال و هم تیمی هام

10 چیزی که دوست ندارم :

1-تیم لنگ

2-چلسی،رئال مادرید

3-لمپارد،کریس رونالدو،رائول

4-قطبی،بدبخت و لنگی جماعت

5-روز

6-غذاهای زن عمو جونم

7-اسکندر مقدونی،سزار

8-امتحان و آزمون و مصاحبه

9-نیلوخر

10-نارفیقی

10 دوست دعوت شده:

1-عاطفه جون جون جون جونم

2-شهره جون جون جونم

3-نرگس جون جون جونم

4-گلابی ها جون جون جونام

5-ساکارا جون جون جونم

6-احسان جون جون جونم

7-علیرضا و رویا جون جون جونم

8-هانا جون جون جونم

9-ستاره جون جون جونم

10-یه استقلالی جون جون جون جون جونم(اگه افتخار بدن)

همتون بیست و سوم "23" اینجا دعوتین یادتون نره هاااااااااا!!!!!!!

 

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

 

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی

از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم

حذر از عشق ؟

ندانم

سفر از پیش تو ؟

هرگز نتوانم نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم

باز گفتم که: تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم...

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم

نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم…

 

 

شسهراب سپهری در وصف کوچه :«فتح یک قرن به دست یک شعر»!!!!!!!!

 

شعر فوق العاده ای من واقعا دوسش دارم!!!

برام دعا کنید خیلی به دعاهاتون نیاز دازم

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان جهانم به چنین روز غلامست

گفته بودی:

که چرا محو تماشای منی ؟

                                            و آن چنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی 

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود 

                                                ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

با استناد بر نوشته‌های بابلیها، شاهان هخامنشی در طول جشن نوروز در ایوان کاخ خود نشسته و نمایندگانی را از استان‌های گوناکون که پیشکش‌هایی نفیس همراه خود برای شاهان آورده بودند می‌پذیرفتند. گفته شده که داریوش کبیر، یکی از شاهان هخامنشی (۴۲۱ - ۴۸۶)، در آغاز هر سال از پرستشگاه بأل مردوک، که از خدایان بزرگ بابلیان بود دیدن می‌کرد.

همچنین پارتیان و ساسانیان همه ساله نوروز را را با برپایی مراسم و تشریفات خاصی جشن می‌گرفتند. صبح نوروز شاه جامه ویژه خود را پوشیده و به تنهایی وارد کاخ می‌شد. سپس کسی که به خوش قدمی شناخته شده بود وارد می‌شد. و سپس والامقام‌ترین موبد در حالی که همراه خود فنجان، حلقه و سکه‌هایی همه از جنس زر، شمشیر، تیر و کمان، قلم، مرکب و گل داشت در حین زمزمه دعا وارد کاخ می‌شد. پس از موبد بزرگ ماموران حکومت در صفی منظم وارد کاخ شده و هدایای خود را تقدیم شاه می‌کردند. شاه پیشکش‌های نفیس را به خزانه فرستاده و باقی هدایا را میان حاضران پخش می‌کرد. ۲۵ روز مانده به نوروز، دوازده ستون با آجرهای گلی در محوطه کاخ برپا شده، و دوازده نوع دانه گیاه مختلف بر بالای هریک از آنها کاشته می‌شد. در روز ششم نوروز، گیاهان تازه روییده شده بر بالای ستونها را برداشته و آنها را کف کاخ می‌پاشیدند و تا روز ۱۶ فروردین که به آن روز مهر می‌گفتند، آنها را برنمی داشتند.

جشن‌هایی که از آن روزگار به یادگار مانده، هیچ یک به طول و تفصیل نوروز نیست. نوروز جشنی است که یک جشن کوچک‌تر (چهارشنبه سوری) به پیشواز آن می‌آید و جشنی دیگر (سیزده به در) به بدرقه آن. و نماد آن انداختن سفره هفت سین است.

نوروز در گذشته دارای آداب چندی بوده‌است که امروز تنها برخی از آنها برجای مانده و پاره‌ای در دگرگشت‌های زمانه از بین رفته‌اند. از رسم‌های بجا مانده یکی راه افتادن حاجی فیروز است

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را  

                                                      خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

 رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را

                                                       التفاتی  به اسیران بلا نیست تو را

 ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را

                                                       با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را؟

 فارغ از عاشق غمناک نمی باید بود

                                                       جان من: این همه بی باک نمی باید بود

 گر ز آزردن من هست غرض مردن من

                                                        مردم، آزار مکش از پی آزردن من

جان من، سنگدلی دل به تو دادن غلط است

                                                        بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

 چشم امید به روی تو گشادن غلط است

                                                        روی پرگرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن و راه ز کوی تو ستادن غلط است

                                                       جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست

                                                        از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست

از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست

                                                      چه توان کرد پشیمانم و تدبیری نیست ...

سرود طایران عشق سر کن

                                                      نوا تعلیم مرغان سحر کن

اگر صد آب حیوان خورده باشی

                                                      چو عشقی در تو نبوده مرده باشی

که مجنون خواه در حی خواه در دشت

                                                       به جولانگاه لیلی می کند گشت

هله عشاق جگر سوخته ی نام حسین

گوش دل را بسپاریدبه پیغام حسین

من حسینم قدم از راه نگریزم هرگز

آن چراغم که خموشی نپذیرم هرگز

                                                             در دل عاشقان شور حقیقت منم

                                                             در شب این جهان نور حقیقت منم

گرچه زین حادثه مجروح دل اهل ولاست

شرف اهل ولا حادثه ی کرب و بلاست

گر حقیقت متجلی ست ز ایثار من است

هر زمان هرکه کند یاری حق یار من است

                                                             در دل عاشقان شور حقیقت منم

                                                            در شب این جهان نور حقیقت منم

گرچه زخمی ست تنم پی به مرحم نکنم

سر به پیش خدا جز به کسی خم نکنم

ای خوشا در همه جا ناظر میدان بودن

خواستار علم سرخ شهیدان بودن

                                                            در دل عاشقان شور حقیقت منم

                                                            در شب این جهان نور حقیقت منم

دردم از یارست و درمان نیز هم

                                            دل فدای او شد و جان نیز هم

خال او حالم پریشان می کند

                                            و آن سر زلف پریشان نیز هم

این که می گویند آن خوشتر زحسن

                                            یار ما این دارد و آن نیز هم

هر دو عالم یک فروغ روی اوست

                                            گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

داستان در پرده می گویم ولی

                                            گفته خواهدشد بدستان نیز هم

یاد باد آنکو بقصد خون ما

                                           زلف را بشکست و پیمان نیز هم

چون سر آمد دولت شبهای وصل

                                            بگذرد ایام هجران نیز هم

اعتمادی نیست بر نقش جهان

                                            بلکه بر گردون گردان نیز هم

محتسب داند که حافظ عاشقست

                                            وآصف ملک سلیمان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد می بیار

                                            بلکه از یرغوی سلطان نیز هم

تا بدی فاصله ای

                      بیش نیست

خوبی است،

                      که فرسخ ها فاصله

                                                دارد

و خودمان فاصله

                      ساختیم

پل خراب

            کردیم

ولی قدرت از نو ساختن را

                                    داریم......

سبز و آبی و کبود

با بنفشه ها نشسته ام،

سال های سال،

صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر

سر نهاده روی شانه های یکدگر،

گیسوان خیس شان به دست باد،

چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم،

رنگ ها شکفته در زلال عطرهای گرم،

می تراود از سکوت دلپذیرشان،

بهترین ترانه،

                بهترین سرود!

مخمل نگاه این بنفسه ها،

می برد مرا سبک تر از نسیم،

از بنفشه زار باغچه،

تا بنفشه زار چشم تو که رسته در کنار هم

زرد و نیلی و بنفش

سبز و آبی و کبود.

با همان سکوت شرمگین،

با همان ترانه ها و عطرها،

بهترین هر چه بود و هست،

بهترین هر چه هست و بود!

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب.

بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو،اگر چه بهترین سرود زندگیست

من تو را

          به خلوت خدایی خیال خود:

<<بهترین بهترین من>> خطاب می کنم،

بهترین بهترین من!

                                               امشب

که از نیش به زهر آلوده اش بیمارم

                                              هرشب

چگونه با رفیقان گویم از

                                              درد

که از دردم ز خوشحالی نیارد خنده

                                             برلب

چه خوب است به جهان به دیده حقارت بنگریم وآن را کمتر از خس و خاشاک بشمریم ‌ُتا بتوانیم

 از نیرنگش در امان بمانیم و تا توان داریم از دم چنگش بگریزیمُ زیرا عهدی را که با شیفتگانش

 بسته بود شکست و رشته ی دوستی را با  فریفتگانش از هم گسست.

امام علی(ع)

گمان می برم اگر خداوند صد نوع گونه خنده می آفرید اما رسم اشک ریختن را نمی آموخت قلبُ

حتی تاب ده روزتپیدن را نمی آورد!!!!!!

گریه چه نعمتی ست واقعا برای آن کس که قلبی دارد!

فریاد کشیدمُ با تمامی امکانم ُ با تمامی تار های صو تی ام.

با تمامی خشم و نفرت و وحشتم.

شاید به فریاد برسی

شاید به کمکم بیایی......

فریادمُ اماُ اگر تو را به وحشت انداخت و تو گریختی

و از من دور تر از آنچه که بودیُ شدی

این دیگر گناه من نبود

گناه قدرت تشخیص تو بود.......